Dankbare Awel - oproeper Lieze Van den Eede

Dankbare Awel - oproeper Lieze Van den Eede

Het voelt ZO goed wanneer er iemand is die luistert en je begrijpt

“Ik wou misschien niet écht sterven, maar ik wilde dat de pijn stopte, begrijp je? Ik heb mijn verhaal met horten en stoten verteld. De antwoorden én de vragen van die ‘luisteraar’ bij Awel, maakten dat ik me veilig voelde."

Pestkoppen
Een aantal klasgenoten van Lieze wilde letterlijk de school in brand steken. Toen ze hen zei dat ze hulp moesten zoeken met hun gestoorde ideeën, was het hek van de dam. Ze begonnen haar te bedreigen. Ze zouden de schuld van de brandstichting in haar schoenen schuiven als ze niet meedeed. “Ik kreeg online haatberichten en ze wachtten me na schooltijd op om me te intimideren,” zucht Lieze.

Zwijgen
“Door de stress rond dit alles, gingen mijn schoolresultaten pijlsnel achteruit. Ook daar begonnen ze me mee te kleineren. Ik werd er enkel onzekerder door. Ik wist wel dat ik hulp moest zoeken, maar ik voelde aan dat ik niet bij mijn leerkrachten of bij mijn ouders terecht zou kunnen. Ik wilde hen niet belasten met mijn problemen.” De angst voor represailles door de pesters was groot. Bovendien was er dat kleine stemmetje in haar dat onbewust soms ook een beetje piepte: ‘misschien ligt het wel aan mij’.

Zelfmoordgedachten
Het werd Lieze teveel. “Ik wou misschien niet écht sterven, maar ik wilde dat de pijn stopte, begrijp je? In het klaslokaal hing een poster van Awel. In eerste instantie dacht ik: ‘Wat gaat Awel in godsnaam voor me kunnen doen?’ Ik heb lang, misschien zelfs te lang, getwijfeld of ik er iets mee zou doen.” Op de site van Awel las Lieze berichten van anderen. Die getuigenissen waren zeer overtuigend voor haar. Het zorgde ervoor dat ze haar noodkreet durfde plaatsen in de chatbox van Awel.

Chatten met Awel?
“Het is in het begin heel vreemd om je verhaal via online chat te doen, maar het voelde veiliger dan bellen. Ik wist eerlijk gezegd niet zo goed hoe ik eraan moest beginnen. Ik heb mijn verhaal met horten en stoten verteld. Ik kreeg de raad van de chatter bij Awel dat ik mijn tijd mocht nemen. Dat ik niet meteen alles hoefde te vertellen. De antwoorden én de vragen van die ‘luisteraar’ bij Awel, maakten dat ik me veilig voelde. Die persoon bleef heel rustig. Ging er zachtjes op door, zonder iets te forceren. Vroeg me geregeld hoe ik mezelf bij dit alles voelde. Het was heel zorgzaam, als ik er nu op terugkijk…”

Luisteren: stap 1
“Iemand die naar je luistert, maar je niet zo goed kent, heeft dit voordeel: je gaat gemakkelijker vrijuit praten,” zegt Lieze. “Omdat je die persoon niet kan kwetsen, belasten of te bezorgd maken om jou. Die persoon staat letterlijk en figuurlijk niet zo dichtbij en dat helpt op de een of andere gekke manier om openhartig te zijn. Het voelt ZO goed wanneer er iemand is die luistert en je begrijpt.” Maar daar bleef het niet bij. Lieze kreeg ook het advies om contact op te nemen met een psycholoog. En om toch ook iemand te betrekken die dichter bij haar stond. “Awel gaf me vooral de moed om mijn probleem aan te pakken.”

Je laten helpen: stap 2
Intussen ging het pestproces op school lustig verder. Ze pakten spullen van Lieze af. Ze duwden haar letterlijk om. Ze slingerden haar de vreselijkste dingen naar het hoofd als ‘Stap toch uit het leven, dat is beter voor iedereen!’ Lieze begon zichzelf pijn te doen, te krassen om een àndere pijn te voelen. “En om te vergeten wat ik meemaakte. Mijn zelfbeeld zat op een dieptepunt. Uiteindelijk heb ik mijn moed bijeengeraapt. Ik heb alles aan mama verteld. Ook dat ik gechat had met Awel. Dat ik mezelf in de armen kraste. Alles! Ze was opgelucht dat Awel naar me geluisterd had, maar ze voelde zich ook een beetje schuldig dat ze zelf niks had opgemerkt. Mama nam contact op met een psycholoog en ik veranderde van school. We zijn nu twee jaar verder en het gaat goed met me. Echt goed! Ik sta stevig in mijn schoenen en ontplooi mijn talenten in het theater en in muziek. Ik ben gelukkig.”

Confrontatie met de pesters
“Ik heb die pesters kunnen vertellen hoe hard ze me geraakt hebben. Ik had nooit verwacht dàt aan te kunnen. Ze zetten grote ogen op toen ik hen confronteerde met wat ze aangericht hadden. Die jongeren zullen nooit mijn vrienden worden, maar ze respecteren me nu wel zoals ik ben. Hopelijk heb ik hen doen inzien wat de gevolgen van hun idioot gedrag is geweest. Weet je, ik ben Awel zo dankbaar! Zij hebben me doen inzien hoe ik in elkaar zit en wat ik wil en kàn bereiken. Vroeger zat dat er hoegenaamd niet in. Ik heb mijn weg in het leven gevonden. Praten met Awel helpt echt wel. Merci. Merci.